Σκέψεις για την πολιτιστική πολιτική στη σημερινή συγκυρία: Κινητοποίηση όλων των δημιουργικών και πνευματικών δυνάμεων και η ανάδειξη των συμμετοχικών θεσμών της πόλης

Ο πολιτιστικός ρόλος της Τοπικής Αυτοδιοίκησης ήταν και είναι αναντικατάστατος. Όμως αυτό πρέπει να αποδεικνύεται διαρκώς. Στη σημερινή ειδικά συγκυρία της ολόπλευρης κρίσης, η πολιτιστική προσφορά και δράση είναι ουσιαστικός παράγοντας άμβλυνσης και αντίδοτο της κοινωνικής κατάθλιψης και της φτώχειας.

Χωρίς αμφιβολία η εποχή άλλαξε, η ζωή μας άλλαξε, τα προβλήματα πολλαπλασιάζονται, ο κοινωνικός ιστός είναι σε άμεσο κίνδυνο κατάρρευσης, οι ευθύνες όλων μας είναι τεράστιες. Ζούμε σε μια εποχή όπου η συμμετοχή και η κοινή δράση είναι “είδος εν ανεπαρκεία”, ίσως και “υπό εξαφάνιση”. Ναι, αλλά τη στιγμή που όλα αλλάζουν, είναι καιρός να αλλάξουμε κι εμείς!

Η Αυτοδιοίκηση, ο Δήμος, γενικότερα αλλά και ειδικά σήμερα, δεν πρέπει να λειτουργεί γραφειοκρατικά στον πολιτισμό, κυρίως με τη λογική “του καθήκοντος” ή “να δείξουμε ότι γίνονται εκδηλώσεις”. Αντίθετα, πρέπει να ενσωματώνει στην πολιτιστική πρακτική θέματα της σύγχρονης κοινωνίας και της συγκυρίας, όπως: ο ελεύθερος χρόνος των πολιτών και η καθημερινότητα του άνεργου, η ψυχαγωγία των νέων, οι μετανάστες, τα προβλήματα της οικογένειας και οι κοινωνικές σχέσεις μέσα στην κρίση, η τάση για απομόνωση του άνεργου και του απολυμένου, τα μεγάλα ζητήματα της αλληλεγγύης και όλα αυτά μέσα από τις τέχνες, τη γνώση, την επιστήμη.

Στη Λαμία η εκτίμησή μας είναι ότι απουσιάζει μια τέτοια σαφής και ολοκληρωμένη πολιτική και σχέδιο. Ένα σχέδιο που να αγκαλιάζει το σύνολο των πολιτιστικών δράσεων του Δήμου και να έχει ένα ξεκάθαρο στόχο και μόνιμο χαρακτήρα με βάση τη συγκυρία. Αντίθετα, όλα τα θέματα που αφορούν το πολιτιστικό πεδίο «τρέχουν» ως να μη συμβαίνει τίποτα, με τον ίδιο ρυθμό αυτό της προηγούμενης δεκαετίας. Το προδίδει αυτό η εμφάνιση της πόλης σε όλη τη διάρκεια του χρόνου. Η άναρχη και άτσαλη ρύπανση μέσα και γύρω από την πόλη με αφίσες συμπαθών τραγουδιστριών και τραγουδιστών είναι αυτό που κυριαρχεί, δίνοντας στους επισκέπτες το στίγμα της αισθητικής και λειτουργώντας καταλυτικά στο υποσυνείδητο του δημότη, ιδιαίτερα των νέων.

Κατά την ταπεινή μας γνώμη είναι όσο ποτέ άλλοτε αναγκαίο σήμερα η διαμόρφωση ενός νέου πολιτιστικού προγράμματος δράσης, που να κινητοποιεί όλες τις δημιουργικές και πνευματικές δυνάμεις του τόπου μας, να χρησιμοποιεί τα μέσα, τους χώρους και τις υποδομές που διαθέτει η πόλη και να αξιοποιεί την πνευματική μας κληρονομιά. Ένα πρόγραμμα που να διαρκεί όλο το έτος και να απευθύνεται σ’ ολόκληρη την κοινωνία και ιδιαίτερα στους ανήμπορους και τις ομάδες που οδηγούνται στο περιθώριο. Αυτό για να γίνει πράξη απαιτείται η ενεργοποίηση των συμμετοχικών θεσμών και η ενδυνάμωση της κοινωνίας των πολιτών στον πολιτιστικό τομέα. Είναι ίσως ο μοναδικός δρόμος.

Γι’ αυτό προτείνουμε τη συγκρότηση στην πόλη μας ενός Επίτιμου Συμβουλίου Πολιτιστικής Πολιτικής και Δράσης με στόχους: την καταγραφή του καλλιτεχνικού δυναμικού, τη συγκέντρωση των απόψεων ειδικευμένων καλλιτεχνών γύρω από την πολιτιστική πολιτική και πρακτική, τη συγκρότηση της Πολιτιστικής Επιτροπής του Δήμου από δημότες με γνώμονα την όρεξη για δουλειά και τη διάθεση του χρόνου και την ουσιαστική αναγνώριση του ρόλου των καλλιτεχνών και των ανθρώπων του πνεύματος. Στο Επίτιμο αυτό Συμβούλιο να συμμετέχουν όλοι, όσοι αποδεδειγμένα έχουν έργο καλλιτεχνικό: Λογοτέχνες, ζωγράφοι, μουσικοί, ηθοποιοί και γενικότερα λόγιοι και καλλιτέχνες της περιοχής, καθώς και εκπρόσωποι φορέων με καλλιτεχνική και πολιτιστική δραστηριότητα και να εμπλουτίζεται δε διαρκώς από μέλη, που θα προτείνουν οι ίδιοι οι δημότες.

Μια φορά το χρόνο να γίνεται το Ετήσιο Συνέδριο των μελών του Συμβουλίου, στο οποίο να καταγράφονται οι απόψεις, παρατηρήσεις και προτάσεις των επίτιμων μελών, να γίνεται απολογισμός της χρονιάς που πέρασε με αναφορά στις αδυναμίες και στις ελλείψεις υποδομών και να ορίζονται οι στόχοι και το διεκδικητικό πλαίσιο για τον επόμενο χρόνο. Να χαράσσεται το πλαίσιο της πολιτιστικής δράσης για την επόμενη χρονική περίοδο στους βασικούς άξονες, πιθανά χρονοδιαγράμματα, κοινές εκδηλώσεις κλπ και να ορίζεται το επόμενο Συνέδριο ή και τα έκτακτα, αν εκτιμηθεί ότι κάποιοι λόγοι το επιβάλουν. Να διαχωρίζονται οι επιμέρους τομείς (θέατρο, κινηματογράφος, ζωγραφική, μουσική, χορός, λογοτεχνία κλπ) με σκοπό κάθε ένα μέλος να εντάσσεται αυτόματα στον τομέα του, όπου και να καλείται να ορίσει τον υπεύθυνο του τομέα με πιθανή κυκλική εναλλαγή του ρόλου. Κάθε τομέας να αναπτύσσει το δικό του πρόγραμμα μέσα στο χρόνο και να απευθύνεται στην Πολιτιστική Επιτροπή του Δήμου για πιθανή βοήθεια, για το συντονισμό των κοινών εκδηλώσεων, για το κλείσιμο των αιθουσών κλπ.

Με άλλα λόγια πρέπει να αλλάξει ριζικά η αντίληψη σχετικά με την πολιτιστική δράση του Δήμου. Οι δραστηριότητες πρέπει να στοχεύουν στην ανάπτυξη του μαζικού πολιτισμού, στη συμμετοχή όσο γίνεται περισσότερων συμπολιτών μας στις γειτονιές, στις συνοικίες, τα χωριά και στα σχολεία. Να “μεταφερθεί” η ευθύνη στους μαζικούς και τους άλλους φυσικούς φορείς του πολιτισμού με την φροντίδα και την οικονομική στήριξη του Δήμου.

Τέλος, για τη σύνδεση όλων αυτών χρειάζεται η έκδοση ενός ενημερωτικού ηλεκτρονικού περιοδικού, που να ενημερώνει γύρω από τα πολιτιστικά δρώμενα στην πόλη μας και τις εκδηλώσεις, να δημοσιεύει απόψεις και κριτικές.

Η συνολική φιλοσοφία και στάση να είναι διεκδικητική απέναντι στα προβλήματα και ανεξάρτητη από τις προθέσεις της εκάστοτε δημοτικής αρχής. Αυτό ο Δήμος, ο Δήμαρχος και το Δημοτικό Συμβούλιο, καλούνται - και οφείλουν - να το σεβαστούν και να αρθούν πάνω από προσωπικές φιλοδοξίες και απόψεις, τις οποίες θα πρέπει να τις καταθέτουν στο Συνέδριο ως ισότιμα μέλη των άλλων επίτιμων. Ο ρόλος του Δήμου να είναι συντονιστικός και να υλοποιείται με τους υπαλλήλους – συμβούλους και την Πολιτιστική Επιτροπή.

Η πρόταση έχει ξανακατατεθεί, έχει ένα παρελθόν, ας ελπίσουμε στο μέλλον της

Λαμία, 25/2/2013

Στέφανος Σταμέλλος

διαβάστε περισσότερα σ' αυτό το άρθρο...

η χώρα αντιμετωπίζει τον κίνδυνο βαρύτατων κυρώσεων για τον Ασωπό

http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=26515&subid=2&pubid=112994616

Κόλαφο για τη χώρα αποτελεί η απόφαση του Συμβουλίου της Ευρώπης με την οποία η Ελλάδα κατηγορείται ότι δεν έχει λάβει τα απαραίτητα μέτρα για το «έγκλημα του Ασωπού», το οποίο χαρακτηρίζεται πλέον απειλή για τη δημόσια υγεία. Δίνεται πλέον η δυνατότητα στους πολίτες να ζητήσουν, μεταξύ άλλων, μεγάλες οικονομικές αποζημιώσεις.

Επιπλέον, η χώρα αντιμετωπίζει τον κίνδυνο βαρύτατων κυρώσεων και δίνεται τετράμηνη διορία στην ελληνική κυβέρνηση προκειμένου να αντιμετωπίσει το ζήτημα και μεταξύ άλλων, να ελέγξει και την ασφάλεια των τροφίμων που παράγονται στην περιοχή. Η Επιτροπή Κοινωνικών Δικαιωμάτων του Συμβουλίου της Ευρώπης έκανε αποδεκτή την προσφυγή που κατέθεσε η Διεθνής Ομοσπονδία Δικαιωμάτων του Ανθρώπου κατά της Ελλάδας για το θέμα του Ασωπού και συγκεκριμένα για την παραβίαση του άρθρου 11 του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Χάρτη για το «δικαίωμα στην υγεία».

Με την απόφαση αυτή, σύμφωνα με πληροφορίες, δίνεται ουσιαστικά η δυνατότητα τόσο στους πληγέντες όσο και σε κάθε πολίτη της χώρας, να ζητήσουν την ποινική δίωξη των ρυπαντών άλλα και των αρμόδιων αδειοδοτικών αρχών και να εγείρουν δικαιώματα αποζημιώσεων από το κράτος τόσο για την αποδεδειγμένη ζημιά στην υγεία, στο βιοτικό τους επίπεδο και στο εισόδημά τους, όσο και για δυνητική ζημιά ή απειλή από τις παραλείψεις του κράτους.

Αναμένεται οι κάτοικοι της περιοχής των Οινοφύτων να κινηθούν με μαζικές αγωγές κατά των αδειοδοτικών αρχών. Η απόφαση δεσμεύει πλέον την ελληνική κυβέρνηση ώστε να προβεί σε άμεση ενημέρωση των πολιτών και ειδικά των ευπαθών ομάδων για τις πραγματικές διαστάσεις του προβλήματος, να ελέγξει επιδημιολογικά τους κατοίκους της περιοχής και να προχωρήσει σε εκτενή και διαρκή έλεγχο των τροφίμων που παράγονται ή συσκευάζονται στην περιοχή και να εκπονήσει ακόμα και σχέδιο αναδιάρθρωσης καλλιεργειών.

Σχέδιο
Επιπλέον, θα πρέπει να προχωρήσει σε άμεση παροχή ασφαλούς νερού ύδρευσης και άρδευσης της ευρύτερης περιοχής και να επιβάλει στις βιομηχανίες ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για τη διαχείριση των αποβλήτων, το οποίο θα είναι απόλυτα ελεγχόμενο και τη χρήση αντιρυπαντικής τεχνολογίας. Η Επιτροπή στην έκθεσή της, σύμφωνα με πληροφορίες, συμπεραίνει ότι η Ελλάδα «δεν εφαρμόζει τα στοιχειώδη για την προστασία της δημόσιας υγείας και του περιβάλλοντος». Υπό το πλαίσιο αυτό αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον η συνέχιση της δίκης για τον Ασωπό όπου κατηγορούνται 15 βιομηχανίες της περιοχής.

Η δίκη που έχει ξεκινήσει από την περασμένη Ανοιξη, αναμένεται να συνεχιστεί στο τέλος Φεβρουαρίου αν και ανοιχτό το ενδεχόμενο νέας αναβολής λόγω των απεργιακών κινητοποιήσεων. Οι επιχειρήσεις διώκονται για ρύπανση του περιβάλλοντος αλλά και πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης και θανάτου, αδικήματα για τα οποία προβλέπεται ποινή κάθειρξης έως και 10 ετών άλλα και βαρύτατα πρόστιμα.

Κασσιανός Τζέλης

διαβάστε περισσότερα σ' αυτό το άρθρο...

Δάση: χειμώνα – καλοκαίρι στην πυρά.

Της Βάσως Νάκου
Δασοπόνου, εκπρόσωπος Τύπου των Οικολόγων Πράσινων

(το άρθρο δημοσιεύτηκε στο http://www.tvxs.gr )

Η έλλειψη δασικής πολιτικής στην Ελλάδα είναι η κεντρική αιτία για την υποβάθμιση των ελληνικών δασικών οικοσυστημάτων και της ελλιπούς διαχείρισής τους, με συνέπειες στο περιβάλλον, στην κοινωνία, στην οικονομία και στην απασχόληση.

Ακόμα και παραβλέποντας σοβαρούς τρόπους υποβάθμισης των δασών, όπως αυθαίρετες καταπατήσεις, εγκατάσταση μεταλλείων, ανεξέλεγκτο κυνήγι και λαθροθηρία, εγκατάλειψη βασικών δασοκομικών πρακτικών για την ενίσχυση των φυσικών λειτουργιών του δάσους, κ.ά. και επικεντρώνοντας μόνο σε δύο – πυρκαγιές και καυσοξύλευση – γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι διαβαίνουμε μια νέα περίοδο για την ελληνική δασοπονία, μια περίοδο που το αντικείμενό της, τα δάση, καταλήγουν χειμώνα – καλοκαίρι στην πυρά.

Και παρατηρούμε μια κοινωνία, παραδοσιακά συνυφασμένη με την ύπαιθρο και την κουλτούρα της συνύπαρξης με τη φύση προκειμένου να επιβιώσει, να στέκεται στην καλύτερη περίπτωση αμήχανη απέναντι στη συγκυρία και στη χειρότερη συμμέτοχη στο πρόβλημα είτε δικαιολογημένα είτε αδικαιολόγητα.

Έτσι, ένας από τους πολυτιμότερους εθνικούς φυσικούς πόρους θυσιάζεται σε όλη πια την περίοδο του έτους εξαιτίας της εγκληματικής αμέλειας (και ίσως όχι μόνο αμέλειας) της κυβέρνησης να τον προστατεύσει και να αντιμετωπίσει τη δασοπροστασία όπως οι Οικολόγοι Πράσινοι χρόνια επισημαίνουμε, δηλαδή ως ζήτημα εθνικής προτεραιότητας.

Γιατί πώς αλλιώς μπορεί να αντιμετωπιστεί η προστασία ενός εθνικού πόρου όπως απορρέει από το Σύνταγμα και την υποχρέωση της Πολιτείας να υπερασπιστεί το δημόσιο συμφέρον; Πώς αλλιώς μπορεί να αντιμετωπιστεί όταν σε ευρωπαϊκό επίπεδο προτείνεται η δασοπροστασία ως μέσο για την αναστροφή του φαινομένου της κλιματικής αλλαγής;

Ως τι ζήτημα μπορεί να αντιμετωπιστεί όταν οι εκτεταμένες καταστροφές από τις πυρκαγιές προκαλούν τεράστια οικονομική ζημιά στους κατοίκους της υπαίθρου και απαιτούν επιπλέον ενισχύσεις για αποκατάσταση, δυσχεραίνοντας τα οικονομικά της χώρας; και πώς αλλιώς θα μπορούσε να αντιμετωπίσει το ζήτημα μια κυβέρνηση αν ενδιαφέρεται να περιορίσει τη συνεχώς αυξανόμενη ανεργία, αν όχι κατανοώντας ότι μέσα από το δασικό πλούτο ανοίγονται ευκαιρίες για δασική οικονομία και πράσινες θέσεις εργασίας, σε πλήθος επαγγελμάτων;

Κι αν όλα αυτά αφήνουν αδιάφορη μια κυβέρνηση που καθημερινά αποδεικνύει ότι δεν ενδιαφέρεται ούτε για τις συνταγματικές επιταγές ούτε για το δημόσιο συμφέρον, πολύ δε περισσότερο για την ανεργία και το περιβάλλον, τι να περιμένει κανείς για τη δημόσια υγεία και τις συνέπειες σε αυτή από την περιβαλλοντική υποβάθμιση;

Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι το φαινόμενο της αυξημένης λαθροϋλοτομίας δεν βγήκε στην επιφάνεια ούτε ως περιβαλλοντικό πρόβλημα ούτε ως κοινωνικό φαινόμενο εξαρτημένο από τη φτωχοποίηση του πληθυσμού, την αδυναμία του να αγοράσει πετρέλαιο και τον εγκλωβισμό του σε μια πρωτοφανή για τα νεότερα χρόνια εμπειρία: αυτή που κατέστησε τη θέρμανση προνόμιο των λίγων. Αναδείχθηκε μέσα από το φαινόμενο της αιθαλομίχλης, που χτύπησε το καμπανάκι των υπουργείων επειδή το νέφος δεν μπορούσε πια να κρυφτεί. Η υποκρισία στο μεγαλείο της, λοιπόν!

Υποκρισία που αναδεικνύεται και από τα πρόσφατα στοιχεία του ΥΠΕΚΑ για τη λαθροϋλοτομία, που δεν συνοδεύονται καν από μια στοιχειώδη εκτίμηση της κατάστασης ή μια εκτίμηση του αποτελέσματος σε σχέση με το μέγεθος του προβλήματος, και που προφανώς χρησιμεύουν στο υπουργείο κυρίως επικοινωνιακά.

Όσο για τα μέτρα περιορισμού του φαινομένου, για να εφαρμοστούν απαιτείται – μεταξύ άλλων – στελέχωση και οικονομική ενίσχυση της Δασικής Υπηρεσίας. Η πρόσφατη απόφαση για νέα δέσμευση του Πράσινου Ταμείου, από το οποίο αναλογούν στη δασοπροστασία μόλις 7,5 εκατ. ευρώ, δεν αφήνει περιθώρια αισιοδοξίας για τις «περιβαλλοντικές ανησυχίες» της κυβέρνησης. Και να σκεφτεί κανείς ότι σε λίγους μήνες θα πρέπει να σχεδιαστεί και η αντιπυρική περίοδος… διαβάστε περισσότερα σ' αυτό το άρθρο...

Οι Οικολόγοι Πράσινοι Φθιώτιδας για το Πυρηνελαιουργείο στην περιοχή Δαμάστας

Οι ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ Φθιώτιδας καλούμε τις αρμόδιες αρχές της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας να λάβουν αποτελεσματικά μέτρα για την άμεση αντιμετώπιση του προβλήματος των οσμών από το πυρηνελαιουργείο στην περιοχή της Δαμάστας

Γινόμαστε δέκτες καταγγελιών ότι η βαριά και έντονα οχλούσα οσμή οδηγεί πολίτες να κλείνουν τα παράθυρα ακόμα και μέσα στη Λαμία, αλλά περισσότερο στα χωριά του κάμπου.

Είναι γνωστό, μια και το πρόβλημα ταλαιπωρεί την περιοχή εδώ και χρόνια, ότι τα μέτρα πρέπει να εστιάσουν αφενός στην ορθή λειτουργία των μηχανισμών απόσμησης, αφετέρου - και κυρίως - στην τακτική μεταφορά των φορτίων του πυρήνα από τους ελαιουργούς πριν αρχίσουν τα φαινόμενα σήψης. Σοβαρή υποχρέωση, επίσης, του πυρηνελαιουργείου είναι η αποθήκευση της πρώτης ύλης σε κλειστό χώρο, ώστε να μη βρέχεται.

Θυμίζουμε ότι πριν λίγα χρόνια, μετά από καταγγελίες και διαμαρτυρίες των κατοίκων, η Νομαρχία Φθιώτιδας είχε φτάσει στο σημείο να κλείσει το εργοστάσιο για μερικές ημέρες.

Επειδή διαπιστώνουμε ότι, παρά τις καταγγελίες, η επιχείρηση δεν παίρνει κανένα μέτρο, ζητούμε επιτέλους αντίδραση και συστηματικούς ελέγχους. Τα πρόστιμα, που δεν πληρώνονται ποτέ, ξέρουμε καλά ότι δεν αρκούν. Οι κάτοικοι που υφίστανται την αφόρητη όχληση αναμένουν αποτελεσματική επιβολή των περιβαλλοντικών όρων. διαβάστε περισσότερα σ' αυτό το άρθρο...

Ψηφίστηκε στη Βουλή η συγχώνευση των Φορέων Διαχείρισης• και μετά;

Του Γιάννη Κούτσικου*

Ψηφίστηκε τελικά στη Βουλή η συγχώνευση των Φορέων Διαχείρισης των Προστατευόμενων Περιοχών. Να δεχτούμε, παρά τις αντιρρήσεις μας, ότι ολοκληρώθηκε μια τυπική διαδικασία και να ευχηθούμε να είναι ένα θετικό βήμα στην μείωση τουλάχιστον της γραφειοκρατίας, που εκτιμούμε ότι είναι σήμερα ένα από τα πιο σημαντικά προβλήματά τους.

Από την ως τώρα εμπειρία μας με τους Φορείς Διαχείρισης των Προστατευόμενων Περιοχών της περιοχής μας - και μιλάμε για τους Εθνικούς Δρυμούς Οίτης και Παρνασσού - τα τελευταία χρόνια στελεχώθηκαν με νέο επιστημονικό προσωπικό (δασολόγους, βιολόγους, περιβαλλοντολόγους) μέσα από τις διαδικασίες του ΑΣΕΠ και εξοπλίστηκαν με αρκετές υποδομές, οχήματα κλπ. Πολλά από αυτά τα νέα παιδιά έχουν μεταπτυχιακούς τίτλους σπουδών, γνώσεις και πολλή όρεξη να δουλέψουν για το κατ' εξοχήν αντικείμενο των Φορέων Διαχείρισης, που είναι η προστασία της φύσης.

Ωστόσο διαπιστώνουμε ότι το επιστημονικό προσωπικό επιφορτίζεται συστηματικά με δουλειά γραφείου, που καμιά σχέση δεν έχει με θέματα παρακολούθησης και προστασίας. Αντιθέτως περιλαμβάνει σύνταξη τεχνικών δελτίων, εκθέσεων, προτάσεων, διαγωνισμών, πρακτικών και ό,τι άλλο μπορεί να γεννήσει η φαντασία των κάθε λογής χαρτογιακάδων.

Όχι μόνο λοιπόν περιορίζονται οι ημέρες που θα μπορούσαν να βγαίνουν στο πεδίο, αλλά επιπλέον τους ανατίθεται να κάνουν δουλειές, που δεν έχουν κάνει ποτέ, ούτε έχουν διδαχτεί ποτέ πώς να τις κάνουν, με αποτέλεσμα να υπάρχουν ακόμα και καθυστερήσεις• κοντολογίς ένα μεγάλο επιπρόσθετο γραφειοκρατικό φορτίο.

Εάν λοιπόν θέλουμε ο νέος ενοποιημένος Φορέας να είναι αποτελεσματικός σε ό,τι αφορά στη λειτουργία του, θα πρέπει να αποκτήσει μία νέα ενιαία διοικητική υπηρεσία και να απαλλαγεί το επιστημονικό προσωπικό από τη γραφειοκρατία. Εφόσον επίσης επιλέχτηκε η συγχώνευση με το επιχείρημα της μείωσης των δαπανών, έπρεπε και η έδρα του νέου Φορέα να είναι στη Λαμία και όχι στην Αμφίκλεια, ώστε να γίνονται πιο εύκολα όλες οι δουλειές με τις διάφορες υπηρεσίες και να μη διανύονται χωρίς λόγο χιλιόμετρα (περιφερειακές υπηρεσίες, δασικές κλπ).

Ως πρόσθετη αναπόφευκτη δαπάνη βέβαια θα έρθει και η αμοιβή του προέδρου, ποσού, που συνήθως λέγεται "έξοδα παράστασης", με τη λογική δικαιολογία ότι υπάρχει μεγάλος φόρτος εργασίας. Και είναι λογικό, αφού σήμερα, αν ένας Φορέας Διαχείρισης συνεδριάζει μια φορά το μήνα με 10 - 15 θέματα τη φορά, είναι επόμενο ο ενοποιημένος ΦΔ να έχει καμιά 30αριά θέματα σε κάθε συνεδρίαση. Οπότε ο πρόεδρος ή θα πληρώνεται ή θα έχει δικαίωμα να προσλάβει κάποιον σύμβουλο.

Όμως οι πραγματικοί λόγοι που οδήγησαν την κυβέρνηση στη συγχώνευση των Φορέων Διαχείρισης σίγουρα δεν είναι οικονομικοί, όπως επικαλούνται και προσπαθούν να μας πείσουν. Είναι καθαρά ένας πολιτικός σχεδιασμός με σκοπό το σφιχτότερο έλεγχο των γνωμοδοτήσεων των ΦΔ για κάθε είδους δραστηριότητες κι εξυπηρετήσεις εντός και γύρω από προστατευόμενες περιοχές, όπως αιολικά και φωτοβολταϊκά πάρκα, εξορυκτικές δραστηριότητες, υδροηλεκτρικά φράγματα και άλλα "αναπτυξιογόνα" τέτοια έργα, πωλήσεις "φιλέτων", διευκολύνσεις μοναστηριών, "πρότυπα" τουριστικά συγκροτήματα - κοτέτσια 5άστερα, κάμπινγκ με βιλίτσες που στήνονται σε 5'...

Σε κάθε περίπτωση, για να μπορέσει ο Φορέας Διαχείρισης να αποκτήσει το κύρος που χρειάζεται στην τοπική κοινωνία, πρέπει να συνδυάσει – με τον καλύτερο τρόπο - την παρακολούθηση και την προστασία των περιοχών με την ήπια βιώσιμη ανάπτυξη και την ευημερία των κατοίκων. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να αποκτήσει ισχυρούς δεσμούς με τους φορείς της τοπικής κοινωνίας, να είναι μπροστάρης σε θέματα μελετών και ήπιων επεμβάσεων, να καλλιεργεί το όραμα και την προοπτική. Σε καμιά περίπτωση δεν θα είναι αντίπαλος, αλλά σύμμαχος και συνδιαμορφωτής για να καλλιεργείται η εμπιστοσύνη και η συνεργασία

Λαμία, 24.1.2013

*Μέλος του Πανελλαδικού Συμβουλίου
των Οικολόγων Πράσινων διαβάστε περισσότερα σ' αυτό το άρθρο...

Οικολογική Κίνηση Θεσσαλονίκης: Η δική μας οικολογία

Ήδη από το 1982 έχουμε πει ότι αντιλαμβανόμαστε την οικολογία ως το εργαλείο ανάλυσης, κριτικής και αλλαγής της κοινωνίας, που ξεκινάει από μια καινούργια οπτική γωνία, για να επανατοποθετήσει τον άνθρωπο μέσα στη φύση, αξιοποιώντας τα πορίσματα της επιστήμης και μετουσιώνοντάς τα σε κοινωνική πρακτική, με άξονες πλεύσης την αλληλεξάρτηση, τη φυσικότητα, την πολλαπλότητα και την πολυμορφία. Έτσι, γίνεται κατανοητό ότι η οικολογία, πέρα από τον εντοπισμό των φυσικών νόμων που διέπουν τα οικοσυστήματα, την καταγγελία της ανατροπής της οικολογικής ισορροπίας και τον αγώνα για την προστασία του περιβάλλοντος, επεκτείνεται αναπόφευκτα στην κριτική του τρόπου ζωής, παραγωγής και κατανάλωσης. Σε τελική ανάλυση και αντίθετα απ’ ότι πολλοί πιστεύουν, η κυριαρχία του ανθρώπου πάνω στη φύση δεν είναι παρά αντανάκλαση της κυριαρχίας ανθρώπου πάνω σε άνθρωπο. Αυτό πρεσβεύει η κοινωνική οικολογία, που δεν αρκείται να κολλάει τσιρότα στο πληγωμένο κορμί του πλανήτη.

Ίσως οι στόχοι μας να ‘ναι φιλόδοξοι. Αλλά θέλουμε να αλλάξουμε πολιτισμό. Να ξεπεράσουμε τη βιομηχανική, καπιταλιστική κοινωνία της κυριαρχίας και στη θέση της να οικοδομήσουμε μια οικολογική κοινωνία αυτόνομων κοινοτήτων και ανθρώπων. Μια κοινωνία που να αποτελεί μια “αρμονική σύνθεση πάθους, ορθολογικότητας και φαντασίας”. Και για να γίνουμε πιο σαφείς, ας δούμε που εστιάζεται η οικολογική κριτική και που στοχεύουν οι εναλλακτικές λύσεις που προτείνουν οι οικολόγοι.

Μετά την κατάρρευση του κρατικού και γραφειοκρατικού σοσιαλισμού (δηλαδή καπιταλισμού) της Ανατολής, το δυτικό καπιταλιστικό μοντέλο και μάλιστα με ορμή της νεοφιλελεύθερης λαίλαπας, που επηρεάζει και τους σοσιαλιστές, “παγκοσμιοποιείται” και κυριαρχεί παντού, ακόμη και με τη δύναμη των όπλων.

Με ολοένα και μεγαλύτερη ένταση, η κοινωνία που ζούμε λατρεύει, με θρησκευτική σχεδόν ευλάβεια, την “εργασία”, την “παραγωγή”, την “πρόοδο” και την “ανάπτυξη”, που νοούνται μόνο ως πρόοδος και ανάπτυξη των “παραγωγικών δυνάμεων”, δηλαδή του κέρδους. Εργαλεία αυτής της “ανάπτυξης” αποτελούν η “ουδέτερη”, όπως θέλει να εμφανίζεται, επιστήμη και τεχνολογία.

Η κοινωνία της ανάπτυξης που ζούμε, δομείται καθ’ εικόνα και ομοίωση του τρόπου παραγωγής. Είναι συγκεντρωτική ως προς την κατανομή της εξουσίας, συγκεντρωτική όσον αφορά τη χωροταξία της και τις βασικές ανθρώπινες λειτουργίες, τυποποιημένη όσον αφορά τις συμπεριφορές της, μαζοποιημένη ως προς τις ανθρώπινες εκδηλώσεις, πληθωρική και γιγαντομανής ως προς τα μεγέθη.

Αυτός ο τρόπος δόμησης της κοινωνίας και της παραγωγής, που βασίζεται στην κυριαρχία και την αυστηρή ιεράρχηση των αρμοδιοτήτων και των προνομίων, που υποτιμά το «θηλυκό» και καταπνίγει τις ιδιαιτερότητες, είναι που έχει οδηγήσει την ανθρωπότητα στο χείλος της οικολογικής καταστροφής, που έχει καταδικάσει το μισό πληθυσμό της Γης σε θάνατο από πείνα και που θέτει τη ζωή σε συνεχή αμφισβήτηση με την απειλή ενός πυρηνικού ολέθρου.

Ε, λοιπόν αυτή η κοινωνία δεν μας κάνει. Οφείλουμε να την αλλάξουμε. Πρέπει να την αλλάξουμε. Και οι προτάσεις των οικολόγων γι’ αυτό είναι σαφείς.

Ήδη από το 1982 αντιπροτείνουμε «μια κοινωνία απελευθερωμένη από τη λογική της «προόδου», της ανεξέλεγκτης παραγωγής και της αυστηρής εξειδίκευσης, βασισμένη στην αυτοδιαχείριση και την αυτοοργάνωση, που ξανατοποθετεί τον άνθρωπο σε αρμονική σχέση με το περιβάλλον του». Αυτή η οικολογική κοινωνία των αυτόνομων κοινοτήτων, δομείται με βάση τις αρχές του συνομοσπονδισμού, την αυτοδιαχείριση της παραγωγής και την αυτορύθμιση, προκρίνει τα μικρά μεγέθη, την αποκέντρωση και τις ήπιες εναλλακτικές τεχνολογίες, σέβεται τους φυσικούς κύκλους και επαναπροσδιορίζει τις ανθρώπινες ανάγκες.

Σε κοινωνικό επίπεδο, η οικολογική σκέψη αρνείται την πατριαρχική δομή της κοινωνίας μας, προσπαθώντας να δώσει στις γυναίκες τη θέση που τις αξίζει και ενσωματώνοντας τις «γυναικείες αξίες» στην οικολογική κουλτούρα.

Αναγνωρίζει και σέβεται το δικαίωμα στη διαφορά, γιατί μια οικολογική κοινωνία δεν μπορεί παρά να είναι ταυτόσημη με την ποικιλότητα και την πολυμορφία των τρόπων έκφρασης, συμπεριφοράς, σκέψης, κουλτούρας και ζωής. Σε επίπεδο κοινωνικής οργάνωσης, η οικολογική σκέψη αρνείται την ιεραρχία και τις εξουσιαστικές σχέσεις και αντιπροτείνει την άμεση δημοκρατία, με όλα τα χαρακτηριστικά που της έχουν προσδώσει οι κοινωνικοί αγώνες και εμπειρίες, από την απαρχή της ανθρώπινης ιστορίας και ιδιαίτερα στην αρχαία αθηναϊκή πόλη. Δηλαδή αμεσότητα, συμμετοχή, εναλλαγή στα καθήκοντα και τα πόστα, άμεση ανάκληση, ισότιμη συμμετοχή ανδρών-γυναικών, σεβασμό και προβολή των απόψεων που μειοψηφούν κ.λ.π.

Για να μπορέσουν όλα αυτά να εφαρμοστούν στην πράξη, πιστεύουμε ότι πρέπει να αποφεύγουμε την κινούμενη άμμο της κεντρικής πολιτικής σκηνής, τον καριερισμό, τις ποικίλες εξαρτήσεις και τους επαγγελματίες του σταρ σύστεμ. Η τοπική δράση, η πρόσωπο με πρόσωπο επικοινωνία, η πολιτική με τα καθημερινά της ρούχα μας συγκινούν περισσότερο. Γι’ αυτό και εκτιμούμε ιδιαίτερα όσους και όσες δραστηριοποιούνται σε δημοτικό και νομαρχιακό επίπεδο.

Τέλος, επειδή «δε μπορούμε να βασιστούμε σε κάποια αδυσώπητη πορεία της ιστορίας που θα μας σώσει αν δεν πετύχει ο δικός μας ιστορικός αυτομετασχηματισμός», προτείνουμε δύο προϋποθέσεις για τον αγώνα μας.

Η πρώτη προϋπόθεση αφορά τον τρόπο δράσης. Συνοψίζεται στη φράση «σκέψου συνολικά, δράσε τοπικά». Γιατί χωρίς συνολική θεωρία και παγκόσμια αντίληψη ο αγώνας μπορεί να ’ναι αδιέξοδος. Και η δεύτερη λέει πως η οικολογική σκέψη δεν πρέπει να μείνει στο επίπεδο της ιδεολογίας, αλλά να γίνει άμεσα -από σήμερα όπου αυτό είναι δυνατό- πράξη, τρόπος ζωής.

Ξεκίνα λοιπόν από τις δικές σου ανάγκες και μην περιορίζεσαι στο ρόλο του ιεραπόστολου ούτε το ρόλο του κυνικού παρατηρητή. Στο κάτω- κάτω η χειραφέτησή μας ή θα είναι έργο δικά μας ή δε θα υπάρξει ποτέ. διαβάστε περισσότερα σ' αυτό το άρθρο...

Αληθινά Ελεύθεροι στη Βόρεια Εύβοια

tvxsteam tvxs.gr/node/116464
Αναζητώντας έναν εναλλακτικό τρόπο ζωής η οικο-κοινότητα «free and real» στη Βόρεια Εύβοια ευελπιστεί να δείξει ότι μία αυτάρκης κοινωνία αληθινών κινήτρων και ανιδιοτελούς προσφοράς, μπορεί να υπάρξει και να εφαρμοστεί στην πράξη. Σκοπός είναι να μοιραστούν τις γνώσεις, τις πληροφορίες, τις τεχνολογίες και τις λύσεις για μια διαφορετική ζωή σε μια αυτάρκη οικο-κοινότητα, η οποία εκμεταλλεύεται στρατηγικά τους πόρους χωρίς να επιβαρύνει το οικοσύστημα και τους ανθρώπους. Φωτορεπορτάζ: Άννα Αμπάτη

Ζώντας στην κοινότητα αυτή για 4 μέρες είδα ανθρώπους γεμάτους ζωντάνια και όρεξη για ζωή. Δεν κάθονται ούτε λεπτό, συνέχεια ασχολούνται με κάποια εργασία και ψάχνουν να βρουν την καλύτερη δυνατή λύση. Είναι άνθρωποι που σταμάτησαν να γκρινιάζουν για τα κοινωνικά προβλήματα και πήραν τα πράγματα στα χέρια τους. Με λίγα λόγια το « free and real» είναι 5 άνθρωποι οι οποίοι το είπαν και το έκαναν: έγιναν η αλλαγή που θέλουν να δουν στον κόσμο.

Η κοινότητα είναι δομημένη και εξελίσσεται με βάση τους στόχους που έχουν θέσει. Ένας από αυτούς είναι η συμβίωση ανθρώπου-φύσης γι’αυτό οι οικισμοί είναι χαμηλής ενεργειακής κατανάλωσης που όμως είναι πλήρως εξοπλισμένοι με τα απαραίτητα.

Η χρήση του ξύλου είναι συχνή, αφού χρησιμοποιείται για θέρμανση αλλά και για πολλές κατασκευές

Η σωστή διαχείριση λυμάτων είναι ένας από τους βασικούς στόχους της κοινότητας, έτσι έχουν δημιουργηθεί στεγνή τουαλέτα που λειτουργεί με σύστημα κομποστοποίησης.

Ένας άλλος στόχος είναι η άρτια σωματική, νοητική και συναισθηματική κατάσταση για την οποία είναι απαραίτητη η άθληση. Για το λόγο αυτό έχει δημιουργηθεί ένας χώρος άθλησης μέσα στη φύση.

Η διατροφή των ατόμων της κοινότητας είναι αποκλειστικά χορτοφαγική και ωμοφαγική. Τρέφονται από τον μπαξέ τους (κατά το 80%) ο οποίος επαρκεί για περίπου 8 άτομα όπως μου είπαν.

Με βάση την έρευνα και τη μελέτη προσπαθούν να παράγουν προϊόντα φιλικά προς το περιβάλλον και τον άνθρωπο. Για παράδειγμα, η κατασκευή οδοντόκρεμας χωρίς χημικά.

Προϊόντα από την κοινότητα θα είναι διαθέσιμα στο παζάρι που γίνεται στο booze cooperativa μέχρι την Κυριακή 13/01 διαβάστε περισσότερα σ' αυτό το άρθρο...